Човековиот ум е како куќа со многу соби, од кои повеќето ни се познати. Понекогаш, од никаде се појавува врата која води кон некакви скалила. Се качуваме по скалите и доживуваме состојба на поинаква свест. Скалилата нè носат од доживувањето на животот како световен или обичен нагоре кон доживување на животот како светост, кон нешто длабоко.

Кога се качуваме по тие скалила, интересот за себеси исчезнува, едноставно стануваме незаинтересирани за себе, се чувствуваме подобро, поблагородни, некако возвишени.

Луѓето имаат разни видови на религиозни доживувања. Бројни светски религии пронашле начини за да им помогнат на луѓето да се искачат по скалилата и да се исклучат себеси. Некои тоа го прават преку медитација, други користат психоделични дроги. Трети користат играње или вртење во круг за да постигнат себе-трансценденција. Меѓутоа не ви треба религијата за да се искачите по скалите. Многу луѓе наоѓаат себе-трансценденција во природата. Други пак забораваат за себе на забави и коктели.

Луѓето се Homo duplex – еволуирале преку селекција на повеќе нивоа. Еволуирале за да бидат религиозни и да припаѓаат на огромни организирани религии. Еволуирале за да гледаат светост секаде наоколу и за да се здружуваат со другите во тимови околу одредени свети предмети. Политиката, на пример, е здружување со другите за да се постигнат морални идеи.

Во нашите секојдневни животи постоиме како индивидуи и сакаме да ги задоволиме сопствените желби. Се случува нешто кое со себе повлекува промена – единките да се обединуваат во тим, во движење или во нација, која што е многу повеќе отколку збирот на нејзините делови.

Откако луѓето ќе се обединат околу некој свет предмет или вредност, тогаш тие работат како тим и се борат за да го одбранат. Сетете се само на колективната тага во САД која сите ја почувствуваа после 11 септември.

Во “Потеклото на Човекот,” Чарлс Дарвин пишувал за еволуцијата на моралот. Дарвин забележал дека многу од нашите доблести имаат мала корист за самите нас, но тие се од голема полза за нашите групи. Тој дава сценарио во кое две племиња на примитивни луѓе доаѓаат во контакт и натпревар. Доколку едното племе вклучува голем број на храбри, љубезни и верни членови кои секогаш се спремни да си помагаат и да се бранат едни со други тогаш поголема е веројатноста дека ќе успеат и ќе ги победат другите. Себичните и непријатните луѓе нема да се обединат, а без обединетост не може да се постигне многу.

Чарлс Дарвин верувал во групна селекција. Човечките битија до одреден степен се колективни суштества како пчелите. Ги растураат старите институции и им даваат слобода на обесправените. Ослободуваат огромна креативност и создаваат огромно богатство и удобност. Денеска луѓето летаат наоколу како индивидуални пчели насладувајќи и се на слободата.

Размислувајте на следниот начин: Имате натпревар кој се одвива внатре и помеѓу групите. Внатре, во секој тим од спортисти постои конкуренција. Момците се натпреваруваат и помеѓу себе. Најспорите, најслабите, ќе бидат исфрлени од тимот. Само неколкумина од нив ќе успеат во тој спорт. Можеби еден од нив ќе стигне и до Олимпијада. Значи внатре во тимот, нивните интереси се спротивставени еден против друг. Некој од членовите на тимот ќе стекне предност доколку се обиде да ги саботира останатите.

Додека тој натпревар се одвива внатре во тимот, натпреварувањето се одвива и помеѓу тимовите. Откако ќе ги ставите момците во еден тим кој се натпреварува со друг тим, тие повеќе немаат друг избор освен да соработуваат бидејќи сите се во истиот тим. Можат да победат само доколку вложат напор како тим. Овие работи звучат банално, меѓутоа тие се длабоки еволуциски вистини.

Главниот аргумент против групната селекција отсекогаш била дека е убаво да имате група на соработници. Но откако ќе ја формирате,соработниците ќе бидат надминати од паразитите, поединците кои ќе ја искористат напорната работа на другите. Да претпоставиме дека имаме група на мали организми (бактерии, хрчаци или нешто друго) и оваа мала група еволуирала да бидат кооперативни. Се хранат, се бранат заедно, работат заедно, создаваат богатство. Како што доаѓаат во контакт тие растат, и кога ќе ја дуплираат својата големина, ќе видите дека се делат, се размножуваат и популацијата расте.

Претпоставете дека еден од нив мутира – има мутација во генот и притоа станува себичен. Започнува да ги искористува другите и да создава други како него. За кратко време паразитите ги истребуваат кооперативните, паразитите доаѓаат во прв план. Доколку групата не може да го реши паразитскиот проблем тогаш нема да може да ги користи поволностите од кооперативноста и групната селекција нема да може да започне.

Но, има решенија за проблемот со паразитот. Природата го има решено многу пати – да ги стави сите во истиот чамец.

Ова понекогаш се нарекува најголемата транзиција во еволуциската историја. Оваа транзиција не била еднократен восклик на природата кој се случил само со некои бактерии. Се случил повторно пред околу 120 или 140 милиони години. Кога некои осамени оси почнале да создаваат едноставни и примитивни осила. Откако неколку оси ќе се нашле заедно во исто осило, тие немале избор освен да соработуваат, бидејќи влегувале во натпревар со другите осила.

Најкохезивните осила победиле и започнале да ја менуваат биосферата. Ова се случило повторно и поспектакуларно, во последните половина милион години кога нашите предци станале културални суштества, се собрале околу огништето т.е. логорскиот оган, го делеле пленот, почнале да цртаат по телата, зборувале на засебни дијалекти и ги обожавале сопствените богови. Откако сите ќе се нашле во исто племе, можеле да ги зачуваат предностите од соработката во групата. Така ја создале најмоќната сила што некогаш била присутна на оваа планета, а тоа е човечката соработка, сила за создавање и уништување.

Човечките групи се далеку од кохезивни како оние на пчелите. Тие можеби изгледаат како пчели за кратки моменти, но имаат тенденција брзо да се растураат. Луѓето немаат онаква соработка каква што имаат пчелите и мравките. Честопати, како што видовме во многуте востанија од Арапската Пролет, тие поделби се по религиозни линии. Сепак, кога луѓето ќе се здружат и кога сите ќе се посветат на едно исто движење, тогаш тие можат да поместат планини.

Понекогаш се прашуваме: Дали ова е сè што постои? Што недостасува?

Она што недостасува е дека ние сме Homo duplex, но, модерното, секуларно општество е изградено за да ги задоволи нашите пониски потреби.

Навистина е удобно овде долу на пониското ниво. Еден голем предизвик во модерниот живот е да се пронајде скалилото во целиот овој хаос и потоа да се направи нешто добро и благородно откако ќе се искачиш на врвот.

Сите сакаат да пронајдат кауза или мисија на која целосно ќе се посветат. Сите тие го бараат своето скалило. А, тоа дава надеж бидејќи луѓето не се само себични, поголемиот дел од нив копнеат да станат дел од нешто поголемо.

“Ниту еден човек не претставува остров сам за себе. Секој човек е дел од континентот, дел од копното.”

Џонатан Хајт: Религија, еволуција, и возбудата што доаѓа од себе-трансценденцијата

Џонатан Хајт: Религија, еволуција, и возбудата што доаѓа од себе-трансценденцијата

Преземено од: www.ted.com

Во тој момент настанува „магичниот круг“ односно замката која може да ја наруши финансиската стабилност и ликвидност на компанијата. Понатамошното задолжување претставува само дополнителен капитален трошок. Доколку новопреземените акции не резултираат со повисоки приходи и рентабилност од досегашните без дополнителни задолжувања, проблемите само ќе се зголемат бидејќи добивката се намалува а задолженоста се зголемува. Кредитните институции имаат поголем приоритет при наплата од бизнис доверителите и тоа е дополнителна причина за успорување на текот на парите.

На овој начин размислуваме и ние, нашите клиенти, нивните клиенти, клиентите на добавувачите и нивните добавувачи… Многу лесно се доаѓа до неликвидноста и нема „закон“ кој може да „придонесе“ да исчезне неликвидноста.

Каде е излезот од оваа ситуација? Контролингот има јасен став – излезот е во сосема спротивната стратегија.

Иако постои напнатост во компанијата поради високата задолженост и намалената рентабилност, компанијата мора да ја отфрли тезата дека „единствено повисоките приходи можат да придонесат за подобрување на ситуацијата во компанијата“. Компанијата треба да ја елиминира продажбата на нерентабилните клиенти и да се фокусира на помала продажба, на квалитетни клиенти со акцент на производите на залиха, односно на постојниот имот. На овој начин, компанијата ќе го редуцира постојниот долг кон добавувачите со минимални дополнителни задолжувања (купување на нова стока).

Во ваква ситуација (кога компанијата има слаба ликвидност) апсолутен императив и приоритет е зголемувањето на рентабилноста, бидејќи единствено зголемената рентабилност може квалитетно да ја намали задолженоста. Поради тоа компанијата треба целата своја сила да ја насочи кон пронаоѓање нови продажни активности кои се попрофитабилни од постоечките, треба да ја фокусира на продажбата кон производи кои овозможуваат долгорочна соработка со клиентите и да ги отфрли купувачите кои само го зголемуваат обемот на продажба и трошоците без дополнителна корист.

Кога компанијата ќе одлучи да го промени начинот на работа, за жал, таа е само на половина пат. Следен чекор е да се осигури основниот предуслов за поинакво однесување, а тоа се исцрпните и квалитетни информации за тоа кои клиенти – по кои критериуми – се навистина рентабилни, колкава е заработката на поедини производи – во кои пазарни сегменти, во кои маркетинг активности – на кои пазари – колку вложуваме – а какви финални ефекти постигнуваме. Компанијата мора да располага со сите овие информации за одлично поставен и добро развиен контролинг, за стручниот кадар кој работи во него.

Значи, без разлика колку настојуваме и се надеваме дека ликвидноста ќе се реши сама од себе, станува очигледно дека тоа не е возможно. Единствено правилната и континуирана употреба на контролингот, може да резултира во намалување на неликвидноста и долгогодишна финансиска стабилност.

Aвтор: Јасмина Очко, еден од највлијателните хрватски консултанти во областа на контролинг, менаџерско сметководство, управување со трошоци, планирање и буџетирање.
Предавач на Конференцијата за финансиски контролинг во организација на Triple S Group.

Креативната тензија е еден од суштинските принципи на кои се базира личниот развој, затоа е важно да се разбере нејзината суштина. Креативната тензија настанува оној момент кога ќе се стане свесен дека моменталната состојба се разликува од посакуваната состојба и дека временската разлика за исполнување на истата е природен процес. Со тоа времето е пријател, а не непријател на посакуваните цели. Доколку се искористи силата која лежи во креативната тензија ќе донесе исполнување, а не намалување на поставените цели, затоа е суштински важно да се погледне реално на моменталната состојба. Единствено со излегување од познатата зона може да дојде до постигнување на поставените цели и приближување до посакуваната состојба. Луѓето ја сакаат зоната на познатото иако се учи во зоната во која не се чувствуваме комотно т.е. зоната која не им е позната. Штом ќе се напушти зоната на познатото се јавува чувство на отпор кој се обидува да ја задржи моменталната состојба. Тоа е природен процес, а во истиот лежи и силата за постигнување на промената. Затоа, преиспитувањето на вредноста за вложениот напор во првите три недели (21 ден, види статија 21 Повторување до навика) не дава релевантни податоци, акцијата од преземените чекори за совладување на некоја нова активност и резултатите од истата се временски одделени.

Дел од себе-развивањето е и разбирањето и разрешувањето на креативната тензија сè со цел развивање на навики кои ќе донесат до успех и пристап до креативните способности кои се во секој поединец. Она што NLP-то подучува е дека со доминантно верување кое значително ги ограничува нивните способности, може да се работи како би се разбрала и канализирала неговата сила. Психолозите кои ја обработуваат оваа тема сметаат дека овие верувања потекнуваат од најмладите години и дека се резултат на учењето. Со растењето децата ги учат сопствените ограничувања кои се значајни за нивниот опстанок и многу често ова учење се генерализира. За време на растењето децата често слушаат дека не може нешто да добијат и дека не можат нешто да направат. Неретко тоа прераснува во верување кога ќе се „порасне“ дека личноста не е способна да ги исполни сопствените желби. Од тоа верување произлегува и верувањето за сопствената безвредност, верувањето дека тоа што го посакува личноста не го заслужува. Постоењето на овие верувањата е многу тешко да се докаже поради тоа што тие се потиснати, врежани во несвесното, но постојат и ја ограничуваат, мобилизираат енергијата. Менувањето на истите е неопходно, но не е лесно. Бидејќи тие се стекнати во раното детство со секое слушнато „не“, „не може“, „немој“… и потиснати се длабоко во потсвеста. Од друга страна пак NLP-то дава јасни насоки и техники со кои може да се дијагностицираат и разрешат ограничувачките верувања. Сè додека не се изгради свесност за ограничувачките верувања тие имаат моќ да оддалечуваат од целта/визијата. Со развивањето на свесноста моќта преоѓа во креативната тензија, силата која влече кон целта/визијата. Откривањето на ограничувачките верувања бара големо лично познавање кое од друга страна исто така е неопходно за постигнување на успех и себе-спознавање.

Времето е најголем пријател на вистината, а предрасудата нејзин најголем непријател, според тоа трошење на времето на предрасуди е залудно потрошено време. Ставот дека некои луѓе имаат ограничувачки верувања и непогледнување во личните ограничувачки верувања го зголемува конфликтот и ја оштетува вистината, а со тоа и го продолжува времето за согледување на ограничувачки верувања и резултатите од истите. Вистината може да тоне но никогаш не го губи здивот, таа е тука, но скратена ѝ е моќта да го спречи ограничувањето на личниот напредок, сѐ додека не биде поинаку решено.

Времето во кое се живее, брзите промени кои се случуваат, неретко предизвикуваат чувство дека потпората може да се најде само во себе си. Според тоа колку е поголема искреноста кон себе си, толку потпората е поцврста и постабилна. Само така контролата ќе се преземе во сопствени раце, само така луѓето се креатори, а не жртви на околностите. Лажењето на себе си, неискреноста, е најлошата казна која човек може да си ја препише. Има и поинаков избор. Колку побрзо се откријат сопствените вистини толку побрзо може да се води животот во правец кој што се посакува.

Aвтор: м-р Ана Салтирова Давидовски, раководител на секторот за човечки ресурси во АМСМ www.amsm.mk, во својот фокус го има развојот/унапредувањето на вработените како и NLP-то.

Ограничувачки верувања низ призмата на NLP

Кога на компаниите им оди добро, ретко и недоволно вложуваат во знаење и умеење кое би довело до превенција на проблеми, а доколку дојде до појава, можат полесно да го дијагностицираат проблемот и да одредат адекватна терапија. Кога сè ќе тргне наопаку, менаџментот преку ноќ ги бара сите релевантни информации за промена на начинот на управување во новонастанатата ситуација.

Во услови кога вистинската, точна и ажурна информација е вистинска драгоценост, несредените деловни и информациски системи се дополнителен товар кој може да ја повлече компанијата кон дното.

Како до точни информации?
На прашањето “Дали целосно го познавате сопственото работење?”, менаџерите најчесто без дилема позитивно одговараат и додаваат дека за успешно управување не им е неопходен контролинг. Но, со примена на контролингот во компанијата таквиот став многу брзо се менува. Иако повеќето менаџери тврдат дека точно знаат, на пример, колкава е цената на чинење на производите и услугите кои ги продаваат, праксата често покажува дека се тие во заблуда.

Стандардните сметководствени податоци често се неприлагодени за менаџерско управување и со самото тоа можат да им дадат на менаџерите двосмислени или недоволни информации. Неефикасната организација, несоодветните информациони системи, недоволно квалитетно дефинирани системи за анализа на трошоците, со тоа и на центрите на одговорност, или несоодветниот пристап на изработка на калкулација на производите, му даваат на менаџментот информации кои можат да бидат од сомнителен квалитет.

Со имплементација на квалитетен контrолинг менаџментот може да дојде до неверојатни откритија, кои нивната перцепција за тоа како работат, може фудундаментално да ја променат.

Управувањето со залихите со помош на контролингот
Широката палета на производи на залиха доведува до подобро задоволување на потребите на потрошувачите, со што се намалува можноста за неисполнети нарачки. Меѓутоа, таквото размислување во кризни времиња ја покажува својата негативна страна. Ангажира премногу ликвидни парични средства кои се неопходни за преживување, бидејќи поголемите залихи бараат поголем магацински простор, кој непотребно нè оптеретува со цените за нивниот наем или лизинг.

Во време на криза е прескапо е да се настојува да се задоволат сите потрошувачи. Лошото управување со залихите директно влијае на ликвидноста. Потребно е да се откријат сегментите на залиха кои се исплатливи да се држат и понатаму и сегментите од кои веднаш треба да се ослободите бидејќи го намалуваат финансискиот потенцијал, создаваат трошоци без ефект. Во време на глобална економска криза често е подобро да се забрза продажбата и со намалување на цените, отколку да се држи стоката на залиха, па да подоцна целосно се отпише на сметка на приходите. Секако дека во иднина ќе се појави проблем – како цените да се вратат на посакуваното ниво, ама тоа е цена на претходните грешки и недостатоци во набавната и политиката на залихи.

Дали сме доволно богати за да ги задржиме “лошите” клиенти?
Во кризни времиња мораме повеќе од било кога да им обрнеме внимание на клиентите. Потребно е да ги сочуваме добрите купувачи – со беспрекорен квалитет и услуга, бидејќи и тие внимателно проценуваат дали за вложените средства добиваат соодветна вредност. Исто така е неопходно да ги препознаеме купувачите кои за нас не се добри. Двете работи се задача на контролингот кој за тоа има свои методи и алатки, на основа на јасно зацртани критериуми и мерки. Во добрите времиња лошите купувачи ги задржуваме заради императивот наречен – приход!

Во време на криза, треба на сите да ни е јасно дека приходот не ни е доволен за да преживееме. Приходот “по секоја цена” дури може да донесе повеќе штета отколку корист.

Компаниите кои навремено нема да го откријат и да го спречат расипувањето на ресурсите, односно новите вложувања во клиенти кои не се рентабилни, во кризните времиња речиси дека немаат шанси за опстанок.

Трошоци – да ги намалите или да ги контролирате?
Во денешни услови се потешко се постигнува финансиска рамнотежа, адекватна ангажираност на капацитетите, а намалувањето на приходите е на сметка на зголемување на фиксните трошоци. Фиксните трошоци во криза им се јамка околу вратот на компаниите, бидејќи остануваат константни и покрај намалувањето на производството и приходите, односно целокупната активност на компанијата. За да се намалат овие трошоци е потребно детално разработено сценарио на активности, кое не може да се направи преку ноќ. Намалувањето на овие трошоци претпоставува реструктуирање на работењето на компанијата во смисла на откажување од делови на имотот кои не се доволно ефикасни.

Во недостаток на вистинска насока најлошо што може да се превземе е намалување на трошоците интуитивно т.е. спрема субјективната проценка на менаџерот.

Праксата покажува дека најчесто прво се отпуштаат работниците и/или намалуваат платите, па речиси целосно се укинуваат трошоците за едукација и стучни усовршувања.

Од друга страна, за да ѝ се спротивстават на кризата, компаниите мораат повеќе од било кога да работат на унапредување на квалитетот на производите или услугите и да ги негуваат врските со квалитетните клиенти. На прв поглед се чини дека сето ова е контрадикторно. Не може да се очекува толкава мотивираност на вработените, одеднаш за помалку – да сакаат, ама и да знаат – да работат повеќе и подобро. Исто така, неквалификуваните работници ги немаат потребните знаења со кои би го унапредиле работењето на компанијата во која работат. Впрочем, патот за излезот од кризата е сосема спротивен. Квалитетните, едуцирани и мотивирани вработени се најголемата поддршка на компанијата која е во криза и само совесната работа и лојалноста можат да му помогнат на сопственикот да го сочува својот капитал.

Во време на криза секако се намалуваат трошоците за маркетинг, но јасно е дека без него нема ни продажба. За да не ја сечеме гранката на која седиме, мораме сосема точно и егзактно да знаеме кои маркетиншки активности ни носат вистински резултати. Без контролинг имаме само субјективна оценка врз основа на недостиг на критериуми, како што е на пример добра продажба.

Контролингот има задача да го пронајде вистинското место каде “истекуваат пари” на процеси кои нè доведуваат до новосоздадена вредност – од неоправдано изгубени работни часови и неквалитетно работење, преку тесните грла и празни одови во деловните процеси, па до маркетиншките вложувања во нерентабилни производи на нерентабилни пазари.

Сосема е сигурно дека контролингот во иднина ќе навлезе позначајно во компаниите – поттикнат особено со оваа економска криза. Впрочем, најдобрите одговори на кризата, се сложуваат многумина, во овој момент се наоѓаат во самите компании, во нивните материјални и финансиски ресурси, знаењето, снаодливоста и умешноста на сите оние кои влијаат на донесувањето на управувачките одлуки.

Aвтор: Јасмина Очко, еден од највлијателните хрватски консултанти во областа на контролинг, менаџерско сметководство, управување со трошоци, планирање и буџетирање.
Предавач на Конференцијата за финансиски контролинг во организација на Triple S Group.

Фудбал на вода

Фудбал на вода

Преземено од: devour.com/video/floating-soccer-pitch/

Тешко би можеле да одбиете доколку Ви се понуди да го работите она што сакате да го работите и тоа понатаму да го претворите во извор на приход. Воопшто не е важно дали тоа би го реализирале како вработен кај друг работодавач или како претприемач кој развива свој бизнис. Желбата кај Вас може да биде огромна и да сте решени да потрошите значително време за да заработите пари. Зошто тогаш овие пари да не ги заработите преку исполнување на Вашите соништа, наместо да работите на стекнување имот кој еден ден во иднина ќе заврши на отпад?

Како изгледа Вашата листа на следни намери и активности? (линк до листа на намери todo list) Дали во листата се наведени задачи кои се дури и нереални за Вас лично? Дали скоро секој ден од листата завршувате работи и задачи кои воопшто не се битни? Дали одите на неважни состаноци, дали се досадувате по цел ден пред компјутер или се клацкате во фотелјата?

Зошто и понатаму секој нов ден избирате да го живеете овој начин на живот? Секогаш можете да го прекинете овој начин на живот. Правилата ги одредувате само Вие.

Колкав дел од Вашите идни намери ќе Ве исполнат доколку ги завршите задачите запишани на листата? Размислете што е она што треба да го содржи Вашата листа за да одговара на Вашите цели?

Искомпонирајте нешто ново. Напишете нешто инспиративно и споделете го со другите. Измасирајте го Вашиот партнер. Направете некоја вежба за тело. Поиграјте си со Вашите деца. Доколку е зима, направете снешко за децата. Исчистете го подрумот од ѓубре. Прочитајте одлична книга. Изгледајте претстава во театар. Започнете сопствен бизнис. Кажете му на Вашиот шеф дека не сакате повеќе да работите за него.

Направете нешто што на крајот на денот ќе ви даде чувство дека сте го дале максимумот од себе. Работите кои може да Ве исполнат – не задржувајте ги во себе.

Други блог постови за Личен развој.

Гледано од страна на нашето работно секојдневие би рекле дека преговараме со нашите клиенти за да им продадеме нешто од нашите производи или услуги, со нашите соработници преговараме за да се избориме за некоја подобра позиција во соработката, со нашите колеги преговараме за подобра соработка при извршување на некоја задача, обезбедување на сигурност за постигнување на некој тајминг, обезбедување на сигурност за нивна посветеност на задачата, со нашите работодавачи преговараме за нашата позиција во организацијата, наше унапредување, наша поголема плата, наш дополнителен бенефит од работењето итн.

Сепак, зошто го споменуваме воопшто животот, дали ова не е само за работниот дел од нашиот живот? Секако дека не е. Доколку се посветиме на приватноста ќе видиме дека всушност секојдневно преговараме и во делот од животот кога не сме на работа. Преговараме со пријателите за времето и местото каде ќе се сретнеме, преговараме со родителите за помош при обезбедување на наш личен автомобил, преговарате со партнерот за тоа каде ќе одите на годишен одмор, преговарате со вашите деца, ако го изедеш целото тањирче со супа, тато и мама ќе ти купат огромна топка со спајдермен или со барби. Всушност преговараме 24/7 и затоа сметам дека преговарањето т.е. вештината за преговарањето е една од клучните вештини за успешен живот.

Постојат повеќе фактори на кои треба да се посвети внимание за да се усоврши вештината за преговарање и секој ден да бидете сè подобри и подобри. Како фактори кои во голем обем влијаат на исходот од преговарањето можеме да споменеме комуникациските вештини, вештината за разговорност, вештини на активно слушање, вештина за правилно поставување на прашања, усовршени и унапредени продажни вештини итн., но сепак една од водечките работи е да го познаваме сопствениот преговарачки стил.

Имено секоја индивидуа има свој стил на преговарање. Внимавајте тоа не значи дека стилот кој што го имаме треба да ни биде завет и да очекуваме дека сите кон нас би се прилагодиле, дека сите ќе го прифатат нашиот стил. Доблеста на успешните преговарачи секогаш е тоа што си го познаваат сопствениот преговарачки стил со сите предности и недостатоци и секако прекумерно го почитуваат стилот на соговорникот.

Имено во стиловите за кои ќе говориме морам да напомнам дека не постои добар и лош стил. Секој стил е добар за себе, и ДА, секој стил секогаш може да биде уште подобар. Предноста во познавањето на сопствениот преговарачки стил е тоа дека си ги знаете и недостатоците на стилот, а секако и предностите на другите стилови кои не се застапени во Вашиот па така знаете на кои лични перформанси би требало да поработите.

И покрај многуте истражувања од ова поле ќе се задржиме само на една од поделбите која според мене е најсоодветна и најпрактично применлива за нашата средина. Станува збор за истражувањето според кое подоцна е креиран и тест за проверка т.е. утврдување на личниот преговарачки стил.

Имено земајќи го преговарањето како една од главните алатки за успех во работењето и животот се идентификуваат два сосема различни пристапи кон договарањето т.е преговарањето и тоа Дистрибутивно преговарање кое се карактеризира со пристап наречен победа – загуба (win-lose) како и по самодовербата и самобендисаноста на преговарачот, Асертивност и Спогодбено преговарање кое се карактеризира со многу-страно решавање на проблеми т.е. задоволување на повеќестраните потреби. Ваквиот пристап кон преговарање во литературата е познато како Кооперативност.

Според овие две карактеристики, асертивноста и кооперативноста, развиени се пет различни преговарачки стилови во кои нивото на асертивност и кооперативност е различно.

Петте различни преговарачки стилови и нивните главни карактеристики се следните:

1. Натпреварувачки – Ориентирани кон резултати, самоуверени, асертивни, фокусирани на крајниот резултат. Овој стил е со високо ниво на Асертивност и ниско ниво на Кооперативност.

2. Избегнувачки – Пасивни, избегнуваат конфликтни ситуации, доколку западнат во конфликтна ситуација се повлекуваат и не прават обид да се извлечат од ситуацијата. Овој стил е со ниско ниво и на асертивност и на кооперативност.

3. Соработувачки – Отворена и искрена комуникација, фокусирани на изнаоѓање креативно решение кое ги задоволува двете страни од преговарачкиот процес, отворени се за истражување на различни решенија. Овој стил е со високо ниво и на асертивност и на кооперативност.

4. Прилагодувачки – Се обидуваат да го одржат претходно стекнатиот однос со другата страна, ги почитуваат разликите и секогаш се загрижени да ги задоволат интересите на другата страна. Се карактеризираат по ниското ниво на Асертивност и високото ниво на Кооперативност.

5. Компромитирачки – Често бараат златна средина во процесот, често ги разграничуваат разликите кај двете страни, прифаќаат умерено задоволување на интересите на другата страна. Се карактеризираат по умереното ниво на Асертивност и умереното ниво на кооперативност.

Доблеста на успешните преговарачи е можноста да го трансферираат својот стил според стилот на спротивната страна што би значело дека поседуваат вештини кои ги поседуваат секој од овие пет опишани стилови. Спознавајќи го сопствениот стил можеме да се фокусираме кон унапредување на останатите карактеристики кои се карактеристични за другите стилови како би биле прилагодливи според дадената ситуација и страната со која преговараме. Општо познато е дека за да имаме одлични резултати во се потребно е континуирано вежбање и усовршување, или како би рекле американците practice makes perfect.

Aвтор: Павле Зимбаков, еден од најдокажаните македонски тренери во областите на преговарање и продажба. Предавач на обуката „Преговарачки вештини“ во организација на Triple S Group. За повеќе информации за тренинзите на Triple S Learning посетете ја нивната веб страна www.tsl.mk.

Преговарањето како предуслов вештина за успех во животот

Ова е сосема можно и за тоа постојат низа сведоштва на луѓе кои по престанокот на пиењето успеале да го подобрат своето здравје, да побараат и да добијат прошка од луѓето кои ги повредиле додека биле пијани, радикално да ги подобрат односите со партнерот и децата, но исто така и материјалната состојба.

Првата работа што треба да ја направи алкохоличарот во желбата да престане да пие е да го прифати фактот дека има проблем за чие решавање му е потребна помош. Многу се ретки луѓето кои по долгогодишно алкохолизирање успеале да се истрезнат без ничија помош. Но, кога зборуваме за помошта, туку не е доволна само помошта од страна на семејството. На алкохоличарот кој сака да престане да пие потребна му е помош од професионалци (лекари, психолози, психијатри…) или од луѓе кои не се професионалци, но кои веќе го минале патот на истрезнувањето и имаат голема желба и знаење како да му помогнат (Клубови за луѓе во проблеми предизвикани од алкохол). Овие луѓе ќе му објаснат дека решавањето на неговиот проблем е возможно и ќе го поддржуваат во чекорењето на патот кон здравиот живот.

Алкохоличарот кој донесол одлука да престане да пие потребно е да го прифати и фактот дека нему му е потребна помош и во средувањето на други нешта во животот, како на пример материјалната состојба или нарушените меѓучовечки односи во поширокото семејство, на работното место и сл. Затоа, сите кои искрено сакаат да помогнат се добредојдени во неговиот живот. На патот кон здравиот живот на алкохличарот не му се потребни луѓе кои ќе го жалат или тешат или ќе го навраќаат на она што било, туку луѓе кои ќе му помогнат во решавањето на актуелните животни проблеми и ќе го бодрат постојано да презема акции во насока на здравото живеење.

Меѓутоа и на семејството на алкохоличарот му е потребна помош. Поради сите штети што ги претрпело за време на пиењето на неговиот член и семејството е во лоша состојба. Сопругата/сопругот, децата или родителите на алкохоличарот кои веќе се навикнале на живот со постојани стресови и го презеле товарот на алкохоличарот, исто така треба да прифатат дека и тие имаат проблем во чие решавање им е потребна помош. Ставот дека „тој е алкохолочар, тој има проблеми и тој нека се лечи, ние сме си здрави„ е погрешен. Кога еден член на семејството се алкохолизира, страда целото семејство. Затоа проблемот со алкохолизмот тешко може да се реши ако во неговото решавање не се вклучат и членовите на семејството.

Но, истрезнувањето е процес. Тоа не се случува преку ноќ или за неколку дена. Се смета дека навистина се истрезнил, оној кој не пие најмалку три години, а прогнозите се најдобри за оние кои нема да пијат најмалку пет години. Затоа, ако алкохоличарот е трезен неколку дена, неколку месеци или една година, тоа не е знак дека проблемот со сигурност е решен. Тоа само значи дека апстинентот има волја и се труди да се одржи во својата апстиненција која за него не е многу лесна.
Тешкотијата не се состои во некакви „апстиненцијални кризи „ и сл. туку во соочувањето со фактите што сè тој/таа изгубил и пропуштил во својот живот додека пиел. Тоа понекогаш може да биде многу болно и да го врати кон алкохолот. Освен тоа, тој одново треба да учи некои нови животни вештини и интензивно да работи на својот личен развој, за да може поуспешно да се вклопи во семејниот и општествениот живот. Семејството пак, треба да научи како да го прифати апстинентот и да му ги врати неговите семејни обврски кои ги презело врз себе заради пијанството. Исто така семејството треба да научи дека рецидивот (повторното навраќање на пиењето) не е никаков исклучок, туку безмалку правило кога некој се обидува да престане со пиењето. Рецидивот не треба да биде повод за драма или големо разочарување. Напротив, тоа треба да биде знак дека работата со алкохоличарот треба да се интензивира.

Колку подолго алкохоличарот ќе апстинира, толку подобро ќе се чувствува. Тој постапно ќе ги менува животните навики, ќе стекнува нови пријатели, ќе напредува на работното место, повеќе ќе заработува и сл. Доколку алкохоличарот само престане да пие, а не ги промени навиките во животот, тоа не е добар знак и обично води кон рецидив. Вистинското истрезнување во животот на алкохоличарот не се состои само во престанок на пиењето алкохол, туку во менувањето на стилот на живот и животните вредности. Престанокот на пиење алкохол е само прв и основен предуслов за да се зачекори кон подобар, поисполнет и посреќен живот. А тоа е реално остварливо.

Чекори на патот кон здрав живот

Почеток:
- искрена желба за помош
- сфаќање дека алкохолизмот е стил на живот
- престанок на пиење алкохол
- средба со професионалец
- примање помош во средувањето на сметките во личниот живот
- испитување на духовните потреби
- преглед кај лекар
- почеток на нова надеж
- почеток на психотерапија
- намалување на стравот од иднината

Рехабилитација
- почеток на редовна исхрана
- враќање на самопочитта
- престанок на желбата за бегство
- природен сон и одмор
- приспособување кон потребите на семејството
- развој на нови интересирања
- нов круг на трезни пријатели
- соочување со реалноста
- прифаќање на нови животни вредности
- први чекори кон емоционална и економска стабилност
- доверба кај другите
- грижа за личниот изглед
- задоволство од трезноста
- препознавање на изговорите
- зголемена толеранција и смиреност
- продолжување на примањето стручна помош
- перспектива за нов и интересен живот на повисоко ниво од кога и да е.

Aвтор: М-р Лидија Зорба е основач и сопственик на центарот за применета психологија Зорба Консалтинг. Повеќе од 15 години работи во медиуми и во областа на спортот и психологијата на здравјето. За повеќе информации посетете ја веб страната на http://zorbakonsalting.wordpress.com/

Дали имотот е поважен од личното задоволство?

Која е поентата на тоа да цел живот сме посветени на стекнување имот? Еден ден, поради најразлични надворешни фактори на кои не можете да влијаете, може да се случи целиот имот да ви биде одземен. Без оглед колку техники за заштита и осигурување на имотот сте примениле, никогаш нема да имате целосна гаранција или целосна безбедност на Вашиот имот. Тој е постојано ранлив. Не можете целосно да го озбезбедите животот со стекнатиот имот или богатството кое го поседувате.

Во тој случај, што можете да изгубите?

Што треба да ризикувате за да започнете да ги остварувате Вашите соништа? Доколку сегашниот начин на живот не Ве исполнува, тогаш треба да започнете одново, од нула. Започнувате да градите нешто ново од почеток, без оглед на тоа колку пари претходно сте заштедиле. Не е воопшто важно дали ќе започнете без денар или со еден милион евра. Во обата случаи немате што да изгубите. Парите и имотот се само средства кои ги користиме додека сме живи. Откако ќе заминеме од овој свет, не можеме да ги земеме со нас. Ние сме само еден привремен сопственик на парите и на имотот кои минуваат низ вашиот живот.

Кога ги вложуваме парите, ние не ризикуваме ништо што има неограничена вредност. Заработените пари лесно може да се загубат, па повторно да се заработат, па потоа повторно да се инвестираат.

Не сметајте дека материјалните нешта се побитни од Вашето сопствено исполнување и задоволство.

Како да живееме задоволни и исполнети?

Дали секојдневно без никаква страст доаѓате на работа, секое утро седнувате на биро и имате работа која ја мразите – но морате да ја работите за да го одржите сегашниот начин на живот? Доколку е така – Вие ништо не градите. Внатре, длабоко во Вас, постои еден дел кој едноставно сака да ја напушти целата таа претстава и да започне да живее во задоволство, да живее со уживање. Дали чувствувате колку Ви се празни и неисполнети деновите? Колку се навистина празни и без значење? Дали полека заборавате како изгледа да живеете вистински исполнет живот и однатре да бидете исполнети како човечко суштество?

Погледнете околу Вас, погледнете го Вашиот дом и сите работи кои дома ги поседувате. Доколку размислите подобро, ќе сфатите дека на долг рок, сето тоа ќе заврши како обичен отпад. Ништо од она што го поседувате сега нема да трае вечно. Се работи само за привремени работи.

Вашата куќа или зграда во која живеете – еден ден ќе биде срушена. Вашиот автомобил еден ден ќе заврши на отпад за старо железо. Не можете вечно да задржите ниту една од овие работи, ниту пак тие вечно ќе траат. Всушност, еден ден ќе ги изгубите сите овие работи. Или тие ќе Ве изгубат Вас.

Тогаш, каков е тој начин на живот – во кој работите на заштитување на нешто што ќе стане отпад? Дали целиот Ваш живот би сакале да го потрошите за ова? Доколку сметате дека постои било каква цел во Вашето постоење како човек, тогаш дали е токму ова?

Како да живееме искрено и задоволни?

Животот е премногу скап за да го потрошите бадијала. Доколку секојдневието го минувате во работа која не Ве исполнува, тогаш деновите сте ги посветиле на стекнување на Вашиот имот и материјални добра кои еден ќе завршат како отпад. Со тоа не создавате никаква вредност. Материјалните работи кои ги стекнувате во животот никогаш нема да Ве исполнат. Напротив, тие само ќе Ве оддалечат од Вашата посакувана животна цел.

Што значи да живеете искрено и задоволни со себе? Вие поседувате чувство за тоа како да живеете искрено. Одговорот лежи во Вас, тоа е Ваш личен избор. Слободно го избирате начинот на живот кој сакате да го живеете. Но ќе знаете дека живеете квалитетно – кога ќе живеете исто онака како кога би знаеле дека имате само уште две години до крајот на животот. Замислете како докторот еден ден Ви соопштува дека имате уште две години живот. Очекувано, во таков случај би направиле некакви промени во начинот на живеење и ќе го живеете животот од соништата. Па тогаш, зошто овие промени не ги направите токму денес? Зошто би чекале еден ден некој да Ви соопшти уште колку години имате преостанати од животот? Некој од читателите на овој текст можеби и навистина има уште две години од животот. Можеби Вие сте еден од нив?

Живејте го искрено животот и живејте задоволни. Живејте за она што за Вас е важно во животот.

Други блог постови за Личен развој.

Џулиа Бака: Обрнете внимание на ненасилството

Џулиа Бака: Обрнете внимание на ненасилството

Преземено од: www.ted.com